Μητέρα, Είμαι άγουρος ακόμη
κι ας άσπρισαν τα πρώτα σχέδιά μου
Φρούριο παραμένουν τα φουστάνια σου
Πολεμίστρα μου το χάδι σου
Βομβαρδιστικά μου οι αγκαλιές σου
Ονειρευόσουν ότι θα γινόμουνα πιλότος αλλά κοίτα
ουρανό έχω μόνο τα φτερά σου
λίγο αν σηκωθώ
με κουμαντάρεις όπως σπάγκος
τη μια τραβάς και κάπως χαμηλώνω
πριν με κάνουν ξεναγό τους τα άστρα
την άλλη με αμολάς
και αφεντεύω πάλι
το βασίλειο των χαρταετών
Έτσι πήρα να γερνάω
οδεύοντας απ'την αρχή στη γέννησή μου
να διώχνω τα θεριά με κουδουνίστρες
να φιλοσοφώ την αλφαβήτα
Έμαθα τις σκέψεις μου
να βρέχουν πάλι το κρεβάτι τους
στον ύπνο
και πάντα εσύ κοντά τους
με την απαλή σου πούδρα
Έμαθα πως για να χτίσω κάτι θηλυκό
έπρεπε να γκρεμίσω πρώτα εσένα
Μην απορείς λοιπόν Μητέρα
Όσο πενθώ τη λευτεριά μου είμαι πλήθος
Όσο τη γιορτάζω ερημιά
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου