Δεν μπορώ να το εξηγήσω ,αλλά υπάρχουν μερικές λέξεις που όταν δοκιμάζω να τις χρησιμοποιήσω σε ένα ποίημα, αισθάνομαι ότι γίνομαι ιερόσυλος, ότι ευτελίζεται η βαρύτητά τους. Τις διαβάζω μέσα στο ποίημα και μια ναυτία ταρακουνάει το στήθος μου. Ο λόγος είναι ότι τις έχουν αναδείξει με τέτοια πληρότητα μεγάλοι ποιητές , που κάθε πιθανή τους χρήση μέσα στο ποίημα μου προξενεί την ενοχή της απομίμησης.
Βεβαίως, κάποτε άθελά μας και κουβαλώντας βαθιά χαραγμένες αναγνωστικές εντυπώσεις , ενδέχεται να μιμηθούμε στοιχεία του ύφους άλλων ποιητών. Είναι μια έντιμη παραδοχή και κανείς δεν πρέπει να αυταπατάται περί πρωτοτυπίας. Οι εκφραστικοί τρόποι ανακυκλώνονται από γενιά σε γενιά και απλώς εμπλουτίζονται.
Επανέρχομαι στο διά ταύτα. Για να γίνω πιο ακριβής, δύο τέτοιες λέξεις που πασχίζω να αποφύγω (δεν το επιτυγχάνω πάντοτε) είναι η "μνήμη" και η "ηδονή". Η παρουσία τους μάλιστα με ενοχλεί και στα ποιήματα άλλων ομοτέχνων. Η "μνήμη" κουβαλάει το στίγμα της γραφής του Σεφέρη, η "ηδονή" του Καβάφη. Έχουν ποτιστεί τόσο πολύ με το χνώτο των δύο ποιητών οι παραπάνω λέξεις ,που όταν ανοίξουν το στόμα τους μυρίζει Σεφέρης ,μυρίζει Καβάφης. Η "μνήμη" απλώνεται στον Σεφέρη ως εσωτερικός υμένας που αγκαλιάζει τα βαθιά εθνικά τραύματα , γίνεται ο οίστρος που κεντρίζει τη ραθυμία του ανθρώπινου πνεύματος, ο δικαστής που απονέμει το δίκαιο στα πράγματα που φθείρονται, ο κυνηγός της χαμένης αυτοσυνειδησίας , ταυτόχρονη πηγή σθένους και αρρώστιας. Η "ηδονή" πάλι είναι ο δομικός πυλώνας της ποίησης του Καβάφη. Αγγίζεται και δεν αγγίζεται απ'τον ποιητή . Είναι συγχρόνως το εφήμερο ίνδαλμα και ο κανόνας ζωής. Αρχινάει από το μυρωμένο ρούχο , περνάει απ' τη ζωγραφική του σώματος και καταλήγει στην όψη της πνευματικής τροφής. Με όλα τα πρόσωπα και σε όλες τις αρχετυπικές εκδοχές .
Έχοντας λοιπόν συναντήσει αυτές τις λέξεις μέσα σε τέτοιο συναισθηματικό και πνευματικό καταύγασμα , δε βρίσκω άλλον τρόπο να τραβήξω από μέσα τους περισσότερο φως .
Κ.Τσιαχρής
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου