Αν κάθε δευτερόλεπτο της ζωής μας είναι να επαναληφθεί αμέτρητες φορές,είμαστε καρφωμένο στην αιωνιότητα όπως ο Ιησούς Χριστός επάνω στο Σταυρό. Τι φριχτή ιδέα! Στον κόσμο της αιώνιας επιστροφής, κάθε κίνηση φέρνει το βάρος μιας αβάσταχτης ευθύνης.Αυτό είναι που έκανε τον Νίτσε να λέει ότι η ίδρυση της αιώνιας επιστροφής είναι το πιο βαρύ φορτίο (das schwerste Gewicht).
Αν η αιώνια επιστροφή είναι το πιο βαρύ φορτίο,οι ζωές μας μπορούν ,σ'αυτό το πλαίσιο ,να φανερωθούν σε όλη τους την λαμπρή ελαφρότητα.Στ'αλήθεια ,όμως, είναι φριχτή η βαρύτητα και ωραία η ελαφρότητα;
Το πιο βαρύ φορτίο μας συνθλίβει, μας κάνει να λυγίζουν κάτω από αυτό, μας πιέζει στο έδαφος.Αλλά, στην ερωτική ποίηση όλων των αιώνων , η γυναίκα επιθυμεί να δεχτεί το φορτίο του αντρικού κορμιού.Το πιο βαρύ φορτίο είναι λοιπόν ταυτόχρονα η εικόνα της πιο έντονης ζωικής ολοκλήρωσης.Όσο πιο βαρύ είναι το φορτίο,όσο κοντινή στη γη είναι η ζωή μας, τόσο πιο αληθινή και πιο πραγματική.
Σε αντιστάθμιση, η ολική απουσία του φορτίου κάνει το ανθρώπινο ον να γίνεται πιο ελαφρύ απ'τον άνεμο,να πετάει, ν'απομακρύνεται απ' τη γη,απ'το γήινο είναι , να μην είναι παρά μόνο κατά το ήμισυ αληθινό και οι κινήσεις του να είναι εξίσου ελεύθερες όσο και χωρίς σημασία.
Λοιπόν, τι να διαλέξει κανείς; Το βάρος ή την ελαφρότητα;
Πρόκειται για το ερώτημα που έθεσε ο Παρμενίδης τον 6ο αιώνα π.Χ. Κατ' αυτόν, το σύμπαν είναι χωρισμένο σε ζεύγη αντιθέτων:το φως-το σκοτάδι, το παχύ-το λεπτό,το ζεστό- το κρύο, το είναι - το μη είναι. Θεωρούσε ότι ένας από τους πόλους της αντίφασης είναι θετικός (το φωτεινό,το λεπτό, το ζεστό, το είναι) , ο άλλος αρνητικός .Αυτός ο διαχωρισμός σε πόλους, θετικό και αρνητικό, μπορεί να μας φανεί παιδαριωδώς εύκολος.Εκτός από μία περίπτωση:τι είναι θετικό, το βάρος ή η ελαφρότητα;
Ο Παρμενίδης
.jpg)
