Ανάνντα Λοΐζου Ας ήμουν ένα τέτοιο φύλλο

 

Πλησιάζει χειμώνας.

Έξω φυσάει τσουχτερός άνεμος ,κάνει κρύο. 

Και μέσα κάνει κρύο.

Υπάρχει θόρυβος έξω .

Και μέσα υπάρχει θόρυβος .

Στο παράθυρο φαίνονται τα κλαδιά και τα φύλλα που χορεύουν.

Χορεύουν στο ρυθμό του ανέμου.

Έντονα .

Γρήγορα.

Με φόβο.

Σα να τρέμουν. Μα αυτό δεν είναι χορός.

Κάποια φύλλα φεύγουν από τα δέντρα.

Τα εγκαταλείπουν.

Αλλάζουν δέντρα.

Ακολουθούν τον άνεμο.

Ας ήμουν ένα τέτοιο φύλλο .

 

 

Ας ρίχνουμε τα φώτα και στη νέα γενιά ανθρώπων, που γράφουν απλά, ανεπιτήδευτα και όμορφα. Μου αρέσει εδώ  ο ποιητικός  διάλογος ανάμεσα στο μέσα και στο έξω και ο τρόπος με τον οποίο εκφέρεται κάθε στίχος . Σαν κοφτή και ωμή αλήθεια, η οποία περικυκλώνει τη φωνή που μιλάει στο ποίημα και από τον ρόλο του εξωτερικού παρατηρητή τη μεταφέρει σχεδόν τελετουργικά μέσα στο «δράμα».

Κώστας Τσιαχρής