Κώστας Τσιαχρής "Ιψενικό τρίγωνο"

Κάθε  τρίγωνο  είναι  μια  κλειστή
τεθλασμένη  γραμμή  τριών σημείων ...
Έψαχνες  χρόνια   να   βρεις   μια  διχοτόμο
κάπως  να   λυθεί   ο  κόμπος 
που  έδενε   τη  σκοτεινή  μεριά  σου
με   τα  θαλασσοπούλια   στην   Αλεξανδρούπολη 
στις   τουαλέτες  κοντά  στο φάρο
όταν  μια  νύχτα  τρομαγμένος άκουσες  ίδια   βατράχια  τα  νερά  στο  πάτωμα
που  χοροπήδαγαν  εδώ  κι  εκεί αναστενάζοντας
και   δυο  κορμάκια   πίσω  από  μια  πόρτα 
δοκιμάζονταν  από   αγάπη
  
Ανοίγοντας   την  πόρτα
δε    σου άφησε  η   λαχτάρα  άλλο  εμβαδόν  
έσφιξες   χάρακα   στα   χέρια    
μέτρο   από   μια   έπαρση  αποκοιμισμένη
έγινες  υποτείνουσα
ζεστή  γραμμή  
που  ένωσε τις   ανοιχτές κορφές :
Εσένα , το  ίνδαλμα  και  το  κακέκτυπό  σου
Κι  όπως   χόρτασες  και  ακμή   και  παρακμή
κατάλαβες   πως   πρέπει 
ένας  απ' τους   τρεις   να  χαλαστεί
ο  άλλος   να   τεντώσει  ολέθρια    τη χορδή  του    
Από  ισόπλευρο  
το  τρίγωνο  να   ξαναγίνει   βίαια  σκαληνό

Κώστας Τσιαχρής Οιδιπόδειο σύμπλεγμα

Μητέρα,  Είμαι  άγουρος  ακόμη  

κι  ας  άσπρισαν  τα  πρώτα  σχέδιά  μου 

Φρούριο   παραμένουν  τα φουστάνια  σου 

Πολεμίστρα  μου  το   χάδι  σου

Βομβαρδιστικά  μου  οι   αγκαλιές  σου

Ονειρευόσουν  ότι  θα  γινόμουνα   πιλότος αλλά  κοίτα 

ουρανό   έχω μόνο  τα φτερά  σου

λίγο   αν  σηκωθώ  

με   κουμαντάρεις  όπως   σπάγκος 

τη   μια   τραβάς   και   κάπως    χαμηλώνω

πριν  με   κάνουν ξεναγό  τους  τα άστρα

την  άλλη  με   αμολάς  

και  αφεντεύω    πάλι     

το  βασίλειο  των  χαρταετών   

Έτσι  πήρα   να  γερνάω  

οδεύοντας   απ'την αρχή στη  γέννησή μου

να  διώχνω   τα  θεριά  με  κουδουνίστρες

να  φιλοσοφώ   την  αλφαβήτα   

Έμαθα  τις  σκέψεις  μου  

να  βρέχουν πάλι  το  κρεβάτι  τους 

στον ύπνο  

και  πάντα  εσύ  κοντά  τους  

με   την  απαλή  σου  πούδρα 

Έμαθα πως  για  να χτίσω  κάτι   θηλυκό

έπρεπε  να γκρεμίσω  πρώτα  εσένα 

Μην  απορείς  λοιπόν Μητέρα 

Όσο  πενθώ   τη  λευτεριά μου  είμαι  πλήθος

Όσο   τη  γιορτάζω  ερημιά   

  

Δύο λέξεις

Δεν μπορώ να το εξηγήσω ,αλλά υπάρχουν  μερικές  λέξεις  που όταν δοκιμάζω  να τις χρησιμοποιήσω   σε   ένα   ποίημα, αισθάνομαι  ότι  γίνομαι  ιερόσυλος, ότι   ευτελίζεται  η   βαρύτητά  τους. Τις   διαβάζω μέσα  στο  ποίημα  και  μια  ναυτία  ταρακουνάει  το   στήθος  μου. Ο  λόγος  είναι  ότι   τις  έχουν  αναδείξει  με   τέτοια  πληρότητα  μεγάλοι  ποιητές , που   κάθε   πιθανή  τους  χρήση  μέσα  στο  ποίημα  μου   προξενεί  την  ενοχή  της  απομίμησης. 

Βεβαίως, κάποτε   άθελά   μας  και   κουβαλώντας   βαθιά χαραγμένες   αναγνωστικές   εντυπώσεις , ενδέχεται  να   μιμηθούμε  στοιχεία  του  ύφους  άλλων  ποιητών. Είναι  μια  έντιμη  παραδοχή και  κανείς  δεν πρέπει  να αυταπατάται   περί  πρωτοτυπίας. Οι  εκφραστικοί   τρόποι   ανακυκλώνονται     από  γενιά σε γενιά  και  απλώς  εμπλουτίζονται. 

Επανέρχομαι   στο   διά ταύτα. Για  να γίνω  πιο  ακριβής, δύο  τέτοιες  λέξεις   που   πασχίζω  να   αποφύγω  (δεν  το  επιτυγχάνω  πάντοτε) είναι  η  "μνήμη"  και  η  "ηδονή".   Η παρουσία  τους  μάλιστα  με  ενοχλεί  και  στα  ποιήματα  άλλων ομοτέχνων.  Η  "μνήμη" κουβαλάει   το   στίγμα   της  γραφής  του  Σεφέρη, η  "ηδονή"   του   Καβάφη.   Έχουν   ποτιστεί   τόσο  πολύ  με   το   χνώτο   των  δύο  ποιητών  οι   παραπάνω  λέξεις ,που  όταν   ανοίξουν  το  στόμα  τους  μυρίζει   Σεφέρης ,μυρίζει   Καβάφης. Η  "μνήμη"  απλώνεται  στον  Σεφέρη  ως    εσωτερικός  υμένας  που  αγκαλιάζει  τα  βαθιά  εθνικά  τραύματα , γίνεται  ο  οίστρος   που  κεντρίζει   τη  ραθυμία   του  ανθρώπινου πνεύματος, ο  δικαστής  που   απονέμει   το   δίκαιο  στα  πράγματα  που φθείρονται, ο κυνηγός   της   χαμένης    αυτοσυνειδησίας ,  ταυτόχρονη   πηγή  σθένους   και  αρρώστιας.  Η  "ηδονή"  πάλι   είναι  ο  δομικός   πυλώνας  της  ποίησης  του  Καβάφη. Αγγίζεται   και  δεν αγγίζεται   απ'τον  ποιητή . Είναι   συγχρόνως  το  εφήμερο  ίνδαλμα και  ο   κανόνας   ζωής. Αρχινάει   από   το  μυρωμένο  ρούχο  , περνάει   απ' τη  ζωγραφική  του σώματος   και  καταλήγει  στην  όψη της  πνευματικής   τροφής. Με  όλα τα πρόσωπα  και  σε  όλες τις αρχετυπικές   εκδοχές . 

Έχοντας   λοιπόν  συναντήσει  αυτές  τις  λέξεις   μέσα  σε  τέτοιο  συναισθηματικό  και  πνευματικό  καταύγασμα , δε   βρίσκω   άλλον  τρόπο  να  τραβήξω  από  μέσα τους  περισσότερο   φως .

Κ.Τσιαχρής