Τα βράδια με ένα ποίημα, Έμπνευση,
που κατεβαίνει αθόρυβα απο το μυαλό στα χέρια
Όντας έτοιμος να σου φανερωθώ
μέσα από το μελάνι
Έρχομαι και σου προσφέρω λύτρα
Όταν φωνάζει όλο σου το σώμα Εξαγόρασε με
Αλλά η μόνη γη , το μόνο ύδωρ που έχω να σου δώσω
Είναι αυτή η μικρή χωματερή
Tο περιβόλι με το σάπιο χρώμα
Να ξεφορτώνεις μέσα τα σκουπίδια σου
Ωραίες στιγμές που θα μπορούσαν
Να 'χαν μελωδία βροχής πάνω στα τζάμια
Αλλά ακούγονται απότομες , στριγκές
σα χτύποι από χαλάζι
σε μια τσίγκινη παράγκα
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου