Τα ποιήματα του Μύρωνα συχνά αντιμετωπίζονται από τον ίδιο σαν δοκιμές αντιπαράθεσης με το ποιητικό εγώ του. Από τη μία εκείνος από την άλλη το ποίημα. Του δίνει λοιπόν την εντύπωση ότι είναι έτοιμο , αξιόπλοο , ικανό να φέρει σε πέρας την αποστολή που του αναθέτει . Μόνο που τελικά λογαριάζει χωρίς τον ξενοδόχο , αφού ο ποιητής δε διστάζει μετά από κάμποσο καιρό να του ξαναμάθει την αλφαβήτα από την αρχή , να το ξεστιχώσει , να το μαδήσει ως το τελευταίο φτερό και να το ξαναφέρει αλλιώτικο μπροστά στο κενό , δίνοντάς του την εντολή :πέτα . Κάτι τέτοιο απαιτεί , ασφαλώς , μεγάλη γενναιότητα ή και μεγάλο θράσος. Εκεί που η έκφραση μοιάζει ισορροπημένη, λες και ο ποιητής εξαγριώνεται , διαμαρτύρεται το νιώθω του και ανικανοποίητος με το οριστικό αναχωρεί για το αόριστο , γιατί ίσως εκεί συναντά την αληθινή ποίηση. Αλληλογραφώντας [τι ξεχασμένη λέξη ] μαζί του , μου έγραφε ότι αυτή η διάθεση επιστροφής και ανασύνταξης των ποιημάτων του είναι ένα κίνητρο δημιουργίας για εκείνον . Μεταφέρω τα λόγια του :"Η αλήθεια είναι πως έχω το μικρόβιο του πειραματισμού, δεν μπορώ να κάτσω σε μια μεριά για πολύ. Λογοτεχνικά τώρα... Πιστεύω πως ό,τι δεν αλλάζει βαλτώνει. Και ξέρεις πως δεν υπάρχει και πολλή ζωή στον βάλτο".
Κώστας Τσιαχρής
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου