Κώστας Τσιαχρής Ανέστιος

Το   σπίτι  μου
δεν έχει  αίμα  
είναι  μπογιά
χυμένη στο δρόμο
κουτσαίνει  σα λέξη
χωρίς  το τελικό της  γράμμα  
του  τρων  τη  δύναμη 
τα  άλλα σπίτια
το  αφήνουν  σκελετό 
μιλάει  ψιθυριστά 
για να   κουφαίνεται
η   μιλιά  του
ξεχαρβαλώνει  το  κουδούνι
για  να  χτυπούν οι  χτύποι
Κάτι  σαν τραγούδι  της  καρδιάς
ανεβασμένο   στη γροθιά 
του  επισκέπτη
Χωρίς  οδόσημο 
άγνωστο  μεταξύ  αγνώστων
κουρασμένο  μέσα
στην  απόλυτη  απραξία
παίζει  με  τα   σύννεφα
ανοιγοκλείνει   την ταράτσα
μια   βροχή   και  μια  λιακάδα 
βρώμικο  το  ίδιο
σφουγγαρίζει 
τα  ανομήματά  μου
Μα όταν νιώθει  βάρος
στα  πλευρά  του
γίνεται  άλλο  σπίτι
φρενιασμένο
ανοίγει  πόρτες
με  κλωτσάει 
απ'  τα   δωμάτια 
παίρνει  την τανάλια
και   με  ξεκρεμάει
από τους  τοίχους
γίνεται  άλλο  σπίτι 
Φάντασμα   κυνηγημένο
από  άλλο  φάντασμα