Κώστας Τσιαχρής Επιληψία

 

Ας μη γελιόμαστε

ή ταν ή επί τας

Με το που πέσει το σκοτάδι

η παγίδα σου ανοιχτή

το δόλωμα ιοβόλο

πρέπει να εξοντώσει

το αθέατο βάρος

ή εμένα

που τις νύχτες ξεθαρρεύω

δένω τα κορδόνια μου

σε περπατάω

ολοκορμίς

αφήνω σ' ό,τι μοιάζεις

δαχτυλιές

απ' τη μορφή μου

ίδιος τρωκτικό

Να φοβάσαι μόνο μήπως

κείνο το φεγγάρι

που ζωγράφισα

σχεδόν κεφαλοτύρι

μπει από ένστικτο

στη θέση του δολώματος

Δεν εγγυώμαι τίποτε

για τα μετέπειτα

Ετοιμάσου για σπασμούς

λιποθυμίες εν συνειδήσει

κρίσεις σεληνιασμού

που κάτι τόσο ελλειπτικά

ρομαντικό

σου αχρήστεψε ολάκερη παγίδα